Joods Kerkhof

In de Grondwet van 1798 werd de vrijheid van godsdienst geregeld. Dat betekende dat katholieke en joodse burgers weer vrijelijk hun godsdienst konden uitoefenen. In Oosterhout vestigde zich een kleine Joodse gemeenschap, die een synagoge bouwde in de Sint Janstraat. Joodse doden moeten op een zodanige plaats begraven worden, dat ze daar kunnen blijven tot het einde der tijden. Hun kerkhoven liggen daarom bijna nooit in de stad omdat daar op den duur niet genoeg uitbreidingsmogelijkheden meer zijn.
In ieder geval sinds 1811 begroeven de joden uit de omgeving hun doden op een verlaten plaats op de Vrachelse heide, op de plaats van de huidige Joodse begraafplaats. Jonas Hartog de Jong kocht dit perceel in 1822 en bestemde het officieel als begraafplaats voor joden uit Breda, Oosterhout en Geertruidenberg. De grote begraafplaats was omgeven door een haag van struikgewas. Dat kon ongewenst bezoek niet altijd verhinderen. In 1899 werd er een muur omheen gebouwd, gefinancierd uit de verkoop van de Joodse synagoge. De Joodse gemeenschap was toen, op een enkeling na, al weer uit Oosterhout verdwenen.